Hoe heet je ook alweer?

Namen en gezichten onthouden, ik ben er ongelooflijk slecht in. Dat bleek maar weer eens tijdens de boekpresentatie van IJskoud. Sommige mensen komen trouw elke keer en ik baal echt als een stekker dat ik hun naam dan niet meer weet.

In het Deens bestaat het woord ‘Ammehjerne’, vrij vertaald ‘zwangerschapsbrein’. Veel vriendinnen van me herkennen dit wel: als je eenmaal zwanger bent geweest, zit je geheugen vol gaten. Ik wou dat dat mijn excuus was, maar ik moet bekennen dat ik er mijn hele leven al een handje van heb om namen en gezichten door elkaar te husselen.

Zo had ik ooit een vriendin genaamd Monique, wiens zus bij mijn zus op de middelbare in de klas had gezeten. Ik vroeg mijn vriendin (die dus Monique) heet, hoe het met haar zus Monique ging.

Hoe krankjorum wil je het hebben?

Maar goed, ik had dit keer een leuk contact met een medeschrijver op LinkedIn die me enthousiast had geschreven dat hij bij de presentatie aanwezig zou zijn. Daar was ik heel blij mee, want ik vind het oprecht leuk om collega-schrijvers en lezers te ontmoeten. We raakten aan de praat, en hij wilde graag dat ik zijn boek signeerde. En ik riep een naam die nog niet eens leek op de zijne. Gelukkig had ik die naam nog niet voorin geschreven (al doende leert men).

Of die lezer die me altijd trouw een berichtje stuurt als hij het nieuwe boek heeft gelezen, of dat hij uitkijkt naar het nieuwe deel. Ik herkende zijn gezicht, maar moest toch echt naar zijn naam vragen. Ik meende iets van teleurstelling te zien.

Lieve lezers, lieve collega-schrijvers, lieve iedereen die mijn hersenspinsels, posts, blogs, geblaat leest: troost je met de gedachte dat je niet de enige bent. En dat ik er zelf gigantisch van baal. Ik hou van jullie allemaal. Echt. Hoe je ook heet.