Soms lopen fictie en werkelijkheid zó in elkaar over dat ik zelf even moet nadenken: is dit nou echt gebeurd, of heb ik het geschreven?
Neem Best Wijnig. In mijn boeken is het dé plek waar inspecteur Xiomara de Vries en haar team op adem komen. Een vaste locatie, een rustpunt tussen de chaos van moordzaken. Erik zwaait er de scepter, met droge humor, spitsvondigheden, plagerijen; precies zoals hij in het echt is. Want ja, Erik bestaat echt. Hij is mijn man. En Best Wijnig is een wijnbar die we ooit écht wilden openen.
We hadden het concept helemaal uitgewerkt. Een bar voor wijnproeverijen, geen standaard horeca, maar een plek waar je vier à vijf wijnen kon proeven, met bijpassende hapjes. Intiem, sfeervol, met aandacht voor smaak. De naam hadden we al: Best Wijnig. Een knipoog naar de goede wijnen en omdat je bij een wijnproeverij altijd een bodempje in je glas krijgt. Maar uiteindelijk besloten we het niet te doen. Het vergt investering, en dat geld hadden we niet. Dus de bar bleef een droom.
Tot ik hem in mijn boeken plaatste.
Want ik had een centrale plek nodig. Een locatie waar personages elkaar konden treffen, waar gesprekken konden ontstaan, waar de sfeer kon ademen. En wie beter dan Erik om die plek te runnen? In deze fictieve wereld kon hij zijn bar openen zonder financiële zorgen. En hij dat doet hij geheel op zijn Eriks 🙂 Zijn droge opmerkingen zijn vaak precies wat Mara nodig heeft. Of niet. Dat hangt van haar humeur af.
