Je weet pas dat je iets niet kunt, als je het hebt geprobeerd.

Ik heb jarenlang geschreven zonder schrijver te zijn. Althans, zo voelde het. Vertalen, ondertitelen, verhalen in de la; allemaal woordenwerk, maar nooit met mijn naam erop. Tot ik op een dag een verhaal aan mijn moeder gaf. Ze was enthousiast. Natuurlijk was ze dat, moeders zijn professioneel enthousiast. Maar toch.

Als fan van de Britse serie Midsomer Murders riep ik al een tijdje dat ik best ook zoiets kon schrijven. Niet uit arrogantie, eerder uit enthousiasme. Hoe moeilijk kon het zijn? (Antwoord: best moeilijk.) Maar ik besloot het gewoon te doen; zonder plan, zonder uitgever, zonder verwachtingen. Gewoon schrijven.

Ik vond een goede redacteur, en toen zij halverwege zei: ‘Ik ben benieuwd hoe je al deze losse eindjes aan elkaar gaat verbinden,’ dacht ik: Ik ook… Het is me gelukt, maar het was even worstelen.

Na een aantal maanden lag deel één klaar: Rancune. Ik schreef zoals ik praat, zoals ik denk. En toen het af was, wandelde ik naar Primera Halsteren en vroeg of ze het wilden verkopen. Ze zeiden ja. En toen gebeurde er iets geks: het boek liep als een trein. Ik bleef dozen aandragen alsof ik stiekem een groothandel was begonnen.

Voor de boekpresentatie had ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of dat in het Markiezenhof mocht, een van de locaties uit het boek. Tot mijn verbazing zeiden ze nog ja ook 🙂 Dus pakte ik door en nodigde de burgemeester uit. Zij kwam niet, maar de wethouder van cultuur wel. Ik stond daar, tussen de statige muren, met mijn boek in mijn hand en verbazing in mijn hoofd. Ik heb mezelf nog net niet geknepen.

Bij deel twee kwamen de zenuwen. Want nu waren er lezers, verwachtingen. Maar ook dat boek vond zijn weg. En bij deel drie kwamen er nog meer reacties, nog meer lezers, nog meer knijp-momenten.

Binnenkort ziet deel vier het daglicht, en ik ben al ideeën aan het noteren voor het volgende deel. Met plezier en vertrouwen, en ook met een beetje ongeloof. Blijkbaar ben je echt nooit te oud om aan iets nieuws te beginnen.

PS: De titel van dit blog is een variatie op die beroemde uitspraak van Pippi Langkous: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.’ Alleen heeft ze die zin nooit uitgesproken in een boek of film. Maakt niet uit, want het is een waarheid als een koe. Of als een schimmel, genaamd Witje.